Brutus est dialogus, quem Cicero anno 46 a.C.n. scripsit et ubi Atticus, Brutus, Ciceroque inter se loquuntur.
A Cicerone petitum est, ut historiam eloquentiae scribat. In primis historiam eloquentiae Graecae breviter contrahit deinceps, eos cunctos enumerat, qui in civitate Romana artem sermonis illustraverunt.
Argumentum dialogi hoc est:[1]
- De morte Hortensi (Brut. 1-9)
- Atticus et Brutus in xystum Ciceronis veniunt. Sermonem incipiunt. (10-24)
- Eloquentia Graeca (25-51)
- Eloquentia Romana
- Origines (52-60)
- Cato Maior et tempora sua (61-80)
- Ser. Sulpicius Galba et tempora sua (81-102)
- Tiberius et Gaius Gracchus et tempora sua (103-138)
- M. Antonius (cos. 99), Lucius Licinius Crassus (cos. 95), alii eodem tempore (139-200)
- Gaius Aurelius Cotta (cos. 75), Publius Sulpicius Rufus, Gaius Scribonius Curio (cos. 76), alii quos meminerunt Cicero et amici (201-233)
- Quintus Hortensius Hortalus (228-232)
- Oratores vivi vel nuper mortui: Caesar, Marcellus, Caelius, alii (233-300)
- Laus Hortensi (300-333)
Ultimae paginae dialogi non exstant. Hoc opus eruditis medii aevi omnino ignotum, in codice Laudensi anno 1421 reperto inventum, statim a Gasparino de Bergamo et Blondo Flavio in exemplaribus manu scriptos divulgatum est.[2]
- ↑ Secundum Jules Martha, in introductione editionis
- ↑ R. Sabbadine, Le scoperte dei codini latini e greci ne' secoli XIV e XV (Florentiae, 1905) p. 100